Κύρο στάσου...

Με αφορμή τη συμμετοχή του κορυφαίου Έλληνα διαιτητή στο τελευταίο EURO (το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου εννοώ, όχι ότι μου τελειώσαν τα λεφτά), του Κύρου Βασσάρα, παραθέτω ένα τραγούδι που εκφράζει την αγωνία και το σασπένς που συνοδεύουν το ευγενές αυτό σπορ και εξηγεί γιατί έχει τόσους οπαδούς ανά την υφήλιο, γεμάτους αγνά φίλαθλα αισθήματα...
Πάει όπως το "νύχτα στάσου"

Κύρο Στάσου

Αν δε σκοράρουν το χάνω
και χρωστάω κι από πάνω
ένα σωρό λεφτά

Αν ο Βασσάρας σφυρίξει
και το ματς αν το λήξει
θα χωθώ στον κουβά-α-α


Κύρο στάσου, Κύρο στάσου μια στιγμή
δεν το βλέπεις το γκολάκι που θα μπει;

Κύρο ρίξε, Κύρο ρίξε αποβολή
στον γκολκίπερ τους να μείνει η εστία κενή


Μην τα κοιτάς τα ρολόγια
Για' δεν παίρνεις από λόγια
άγιε μου διαιτητή

Δεν παίζει μπάλα η ομάδα
κι άλλη μία βδομάδα
που με βρίσκει ταπί-ι-ι

Κυρο στάσου...

Χρυσή Ευκαιρία!

Σε λιγότερο από τρεις ώρες δίνω μάθημα, αλλά επειδής ξέρω ήδη τι θα πάρω, είπα να κάνω ένα καλό μπας και με λυπηθεί ο Θεός και με περάσει..

Η κάτωθι αγγελία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΤΑΖ, τη συνάντησα μια μέρα σαν όλες τις άλλες σε μια στάση λεωφορείου και νιώθω αρκετά τυχερός γι αυτό. Απευθύνεται αποκλειστικά στις ελεύθερες κυρίες άνω των 50 που διαβάζουν το μπλογκ (που είναι και μπόλικες πιστεύω) οπότε οι υπόλοιπες μη χαίρεστε... δε θα εξυπηρετηθείτε!


Ας το αναλύσουμε λίγο, γιατί νομίζω ότι αξίζει! Κατ' αρχάς ΓΙΑΤΙ έβαλε ο Χριστιανός (στην κυριολεξία) την εικόνα της Παναγίας;;;;

Εγώ δύο απαντήσεις μπόρεσα να σκεφτώ. Είτε η Παναγία είναι το image της γυναίκας που ψάχνει ο τύπος (π.χ. Παρθένα, άντε το πολύ με ένα παιδί), είτε πρόκειται για τον ίδιο το Χριστό οπότε έβαλε μια παλιά φωτογραφία του για να μη τον αναγνωρίσουν (εξ ου και το ψευδώνυμο "Αντώνης") . Και το συμπέρασμα είναι το εξής: Ακόμα και στον Παράδεισο να πας και όλοι να σε προσκυνάνε, η μοναξιά είναι μεγάλο σαράκι. Μια γυναίκα δίπλα σου τη θες. Είναι μαζοχιστική αυτή η ανάγκη του άντρα (ακόμα και όταν πρόκειται για Θεάνθρωπο) να ακούει πότε πότε λίγη γκρίνια, λίγη κρεβατομουρμούρα, αλλά να τρώει κι ένα πιάτο ζεστό μάννα όταν γυρίζει κουρασμένος το βράδυ, ή να βρίσκει ένα κρεβάτι στρωμένο, έστω ένα σταυρό ξεσκονισμένο...

Και προχωράω στο επόμενο: ΓΙΑΤΙ επαναλαμβάνει ΔΥΟ (2) φορές το γεγονός ότι κάνει όλες τις χρήσιμες εξυπηρετήσεις;;;;;

Άλλη μια ένδειξη που συνηγορεί στην άποψη ότι μάλλον πρόκειται για τον ίδιο το Χριστό, οπότε καταλαβαίνουμε ακριβώς τι εννοεί. Ό,τι χρειάζεται μια γυναίκα μπορεί σίγουρα να της το προσφέρει: άφθονες ποσότητες φαγητού χωρίς να τρέχεις στη λαϊκή κάθε τρεις και λίγο, προνομιούχα σύνταξη ως σύζυγος ιεράρχη, θεραπείες όλων των ασθενειών (δήθεν... με μασάζ με βότανα!!!), ακόμα και ανάσταση κάποιου αγαπημένου προσώπου που έχασες.

Το τελευταίο που μου έκανε εντύπωση και με προβλημάτισε κάπως μπορώ να πω είναι ότι πιάνουν τα κινητά στον Παράδεισο. Έτσι και πεθάνω, θα πάω στη γιαγιά μου και θα της πω: "Καλά δεν ήξερες να πάρεις ένα τηλέφωνο να μας πεις ότι είσαι καλά; Ανησυχούσαμε..."
Να δω τι θα μου πει. Ότι δεν προλάβαινε;

Υ.Γ: Ολόκληρος Χριστός κι έχει ΜΟΝΟ δύο κινητά. Ιωάννα τ' ακούς;

Και τώρα η συνέχεια...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ: Ο Τζακ υπέκυψε στις πιέσεις τις Σύνθια και αποκάλυψε στον Τίμοθυ ότι το παιδί είναι του Τζος. Εκείνος κατάπιε ένα υαλοκαθαριστήρα και πέθανε. Στην κηδεία η Πάμελα κατηγόρησε τον Άντριεν για μεγάλο μαλάκα και χεστήκανε πατώκορφα. Η παρέμβαση του Στίβεν δεν ήταν αρκετή για να εμποδίσει την Λόρελ από το να πει στο Μπεν ότι ο Τζέησον είναι ετεροθαλής αδελφός της Σαμάνθα, τη στιγμή μάλιστα που η τελευταία πάσχει από σοβαρή μορφή καρκίνου, πράγμα που ο δρ. Γκαμπλερ δεν της έχει αποκαλύψει ακόμα, αφού ακόμα προσπαθεί να τερματίσει το Tomb Raider 12: "The Children of Peiraias".

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 534.209.598.398.240.395,45

(Στο σπίτι της Σίλβια. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο Τζον. Φοράει το μαύρο το σχισμένο καλσόν. Την πλησιάζει, της πιάνει με αυτοπεποίθηση τον κώλο και της λέει:)
Τζον: -Λυπάμαι πολύ για χτες... Είχα φουσκώσει από τα σουτζουκάκια και δεν ήξερα τι έκανα. Αν ήξερα ότι οι γονείς σου βρίσκονταν στο διπλανό δωμάτιο δε θα έκλανα ποτέ τόσο δυνατά... Θα με συγχωρέσεις;
Σίλβια: -Αυτό που έκανες δεν ήταν σωστό. Ξέρεις με πόσο κόπο είχα αγωνιστεί να τους πείσω ότι εσύ δεν κλάνεις ούτε ρεύεσαι ποτέ, μόνο με αγαπάς και με φροντίζεις και θες να με παντρευτείς; Η κλανιά σου τους ισοπέδωσε. Και το χειρότερο είναι ότι τώρα θα με θεωρούν ψεύτρα. (Διστάζει για μια στιγμή, κοιτάζει αλλού) Καλύτερα να μη βλεπόμαστε για λίγο καιρό.
Τζον: (Αγανακτισμένος) -Για μια πορδή; Θες να χωρίσουμε για μια πορδή; Και τα τόσα όνειρα που κάναμε για τα ταξίδια στη Γαστούνη και τα μαθήματα καραμούζας από Ισπανό εκπαιδευτή; Τα ξέχασες όλα; Πώς τα σβήνεις όλα μονοκοντυλιά και δε λυγάς, κακομοιριασμένη; (το κακομοιριασμένη το λέει με τρεμάμενη φωνή)
Σίλβια: (Πέφτει με φόρα στην αγκαλιά του και κατά λάθος του πατάει τον κάλο.) -Όχι, δυστυχισμένε, δεν τα ξέχασα! Τα θυμάμαι όλα και σ' αγαπώ, σ' αγαπώ όσο τίποτα άλλο, σ' αγαπώ πιο πολύ κι απ' το "Κρέμα-Κεράσι" της Αλόμα το δίλιτρο!!! (μικρή παύση, ενώ ένα δάκρυ κυλάει στο μέτωπό της) Απλώς χρειάζομαι λίγο χρόνο για να σκεφτώ...
Τζον: -Να σκεφτείς τι; Και τι είναι αυτές οι σταγόνες στο μέτωπό σου;
Σίλβια: (Ενώ σκουπίζεται βιαστικά) -Τίποτα δεν είναι... Συγκινήθηκα λίγο, αυτό είν' όλο. (Τον κοιτάει στα μάτια ή όπου αλλού θέλει) Πρέπει να βρω τον εαυτό μου. Πρέπει να καταλάβω τι μου γένεται.
Τζον: (Την διώχνει πικραμένος από κοντά του) -I see what you mean. Θες σαν να λέμε να βρεις το νόημα της ζωής. Να καταλάβεις που πάμε κι από που ερχόμαστε. Να μάθεις πόσα απίδια βάνει ο σάκος, βρε αδερφέ.
Σίλβια: (Ανακουφισμένη) -Ναι, το κατάλαβες. Αυτό ακριβώς θέλω!
Τζον: (Εξαγριωμένος) -Ε δε μας χέζεις μεσημεριάτικα λέω γω!

(Βγαίνει έξω και βαράει πίσω του την πόρτα. Η Σίλβια τρέχει προς το παράθυρο για να του φωνάξει:)
Σίλβια: -Άμα ξαναβαρέσεις έτσι την πόρτα θα σε γ@#*& παλιο%&@*#, που να σου μαραθεί το *&#@$ και να σου πέσει, γ@#& το σπίτι σου, αλητάμπουρα!
(κάνει να απομακρυνθεί αλλά γυρίζει για να του φωνάξει:)
Σίλβια: -Ανόητε!... Ε, ανόητε..

ΤΕΛΟΣ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

Κοντσέρτο για όμποε και κιθαρούλα για δεκατέσσερα χέρια και ένα ρουθούνι σε ΜΙ Ελασσόνα και Γραβιά...

Τη στιγμή αυτή που μιλάμε (έστω και με τη μορφή του μονολόγου) εγώ θα έπρεπε να διαβάζω. Δράττομαι έτσι της καταπληκτικής αυτής ευκαιρίας για να σας αφηγηθώ μια ιστορία που ούτε την άκουσα ούτε την έζησα και κανένας δεν την ξέρει. Στήστε αυτί. (και μετά θα σας την πω..)

Ήταν ένα βροχερό απομεσήμερο του 1847, λίγο μετά τις έξι το απόγευμα, λίγο έξω από το Μαραθώνα, λίγο πιο δίπλα από έναν κύριο με ημίψηλο και το ρολόι μου πήγαινε λίγο πίσω. Γενικώς όλα γινόντουσαν λίγο λίγο, με μέτρο, γιατί τότε δεν είχαμε αυτά που έχουνε τώρα οι νέοι και πάνε στα κλαμπ και τσιτσιδώνονται, εμείς έπρεπε να δουλέψουμε για να μας κάτσει κατσίκα. Κάτσε τώρα να ακούσεις.

Τη στιγμή εκείνη, δεν είχα ακόμα προσέξει, με τρόπο, ότι πίσω μου ακριβώς καθότουνα μια κυρία, ακριβώς ίδια με την κυρία με τις καμέλιες, αλλά χωρίς τις καμέλιες. Φτυστές ήτανε. Άκουγα με κόπο το δέκατο τρίτο Ευαγγέλιο από το στόμα του παπα-Άρη, που όλο έβηχε κάθε τόσο και είχε και Πάρκινσον και διαβήτη και του ήτανε αδύνατο να σχεδιάσει έναν σωστό κύκλο στο χαρτί με το διαβήτη επειδή τα χέρια του τρέμανε από το Πάρκινσον. Αλλά αυτά τα έχουμε ξαναπεί. Αλλού θέλω να καταλήξω.

Βρισκόμασταν, όπως σίγουρα θα έχετε καταλάβει, στο καφέ-μπαρ: "Το Καφέ Μπαρ". Ήταν πράγματι καφέ, θυμάμαι, στο χρώμα εκείνο της κατουρημένης άμμου ή του σκυλοκούραδου τεσσάρων ημερών. Και ήταν και Μπαρ. Ο παπα-Άρης έβγαλε από την τσέπη του ημίπαλτου που φορούσε ένα ημίγλυκο σοκολατάκι, που στο ένα ημισφαίριο έφερε την επιγραφή: "Εγώ ΗΜΙ το φως το αληθινόν", την άφησε κι έφυγε... Τίποτα. Μαλακίες.

Και μετά έγινε το εξής απρόσμενο: Ο μπροστινός μου, ένας μεσήλικας μεσαίου αναστήματος, παλιός μέσος του Άγιαξ, ο οποίος καθότανε όλο μες τη μέση με αποτέλεσμα εγώ να μη βλέπω και κάθε τόσο να πρέπει να σκύβω, γυρνάει και τι μου λέει;

...συνεχίζεται

Θα καεί τελικά το πελεκούδι;

Και όμως έγινε κι αυτό! Τόσα χρόνια οι Έλληνες, στα μεγαλύτερα κέφια τους πάντα το εύχονταν, αλλά ποιος θα πίστευε ότι θα συνέβαινε πραγματικά; Κανείς.

Υπό τους ήχους του μπουζουκιού, μπροστά από μια κοντή φουστίτσα που χόρευε επάνω στο τραπέζι, χτυπώντας παλαμάκια και με το τσιγάρο στο στόμα, όλοι το έχουμε φωνάξει, όλοι το έχουμε ευχηθεί: "ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΧΑΡΟΣ"!!! Ήταν μια επιθυμία όλων. Η επόμενη σε προτίμηση είναι "ΝΑ ΚΑΟΥΝ ΤΑ ΚΑΡΒΟΥΝΑ" και πιο συγκεκριμένα "ΝΑ ΚΑΕΙ ΤΟ ΠΕΛΕΚΟΥΔΙ". Για να δούμε τι θα γίνει με αυτά. Γιατί ο Χάρος πέθανε...



Προσέξτε κάτω κάτω που λέει ότι υπάρχει πούλμαν για να πας στο μνημόσυνο! Φαντάσου τι κόσμος είχε πάει στην κηδεία! Ξενύχτηδες, καψούρηδες, γλεντζέδες και μεθύστακες, όλος ο καλός ο κόσμος, θα το γλέντησε μέχρι πρωίας... Πάντα τέτοια!

Υ.Γ: Παιδιά τώρα το είδα!! Κοιτάξτε πώς λένε τη γυναίκα του!!!!
ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!!!!!!!!!!!!!
Ε ποτέ...

Ένα αστέρι (της δικηγορίας) γεννιέται!

Ίσως κάποιοι ήδη να παρατηρήσατε ότι η διαφήμιση της Νίκης Παπακωνσταντίνου, που τόσα χρόνια κοσμούσε τη σελίδα μου, δεν υπάρχει πια. Αν δεν το παρατηρήσατε, κάντε ένα κόπο (ζώα!) και θα δείτε στη θέση της μια ευχάριστη νέα διαφήμιση ενός άλλου προσφιλούς μου προσώπου. Ο λόγος; Διαψεύστηκα κύριοι. Όλα όσα υποσχόμουν -που πραγματικά τα πίστευα- γκρεμίστηκαν συθέμελα σήμερα το πρωί, όταν ένας αλλοδαπός πελάτης της προαναφερθείσης δεσποινίδος συνελήφθη και μέχρι αυτή τη στιγμή είναι υπό κράτησιν, ενώ η δεσποινίς απολαμβάνει μια παράσταση στο Ηρώδειο..!!!
Και πώς νιώθω τώρα εγω;
Προδομένος αρχικά. Πικραμένος σε δεύτερη φάση. Συναχωμένος και βλογιοκομμένος στο βάθος.
Μα είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που αν δεν είχε γνωρίσει τη Νίκη θα ήταν ελεύθερος να διεκδικήσει το δικαίωμα στη ζωή, να πετύχει μια λαμπρή καριέρα ελαιοχρωματιστή και -ποιος ξέρει;- ίσως μια μέρα να γίνονταν και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αυτή τη στιγμή να σαπίζει πίσω από τα σίδερα, εκεί που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια καταπατάται σαν το σκουλήκι και η ανδρική τιμή κινδυνεύει από ποικίλους εραστάς...
Ένας άνθρωπος που ανέθεσε στη Νίκη να του κάνει τα χαρτιά του. Ένας άνθρωπος που πίστεψε τα γεμάτα δόλο λόγια της. Ένας άνθρωπος που λύγισε στη γοητεία της. Ένας άνθρωπος που δε τον ξέρω αλλά μάλλον πρέπει να είναι πολύ καλό παιδί ο μπαγάσας!
Και εκείνη πώς αντέδρασε παρακαλώ; Μήπως πήγε μπροστά στον αστυνόμο να προτάξει τα καλοσχηματισμένα στήθη της; Μήπως του πρόσφερε ότι πολυτιμότερο έχει (αναφέρομαι σε ένα βραχιόλι) προκειμένου να αφεθεί ελεύθερος αυτός ο αδικημένος από τη ζωή άνθρωπος; Ή μήπως, έστω, πήγε έξω από το παραθύρι του κελιού για να του παίξει κάποια λυπητερή σονάτα στο πιάνο και να τον παρηγορήσει τούτη τη δύσκολη ώρα του;
Κι όμως δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά...
Αντίθετα πήγε στο Ηρώδειο και το γλέντησε με την ψυχή της..
Ε, λοιπόν εγώ με τέτοια άτομα δε θέλω καμία σχέση! Γι αυτό και δε θα σας ξαναδιαφημίσω κυρία μου. Από εμένα από δω και στο εξής θα ακούτε μόνο συκοφαντίες και λασπολογίες! Καλημέρα σας!

Το μπλογκ Φάντασμα...

Ερημιά και νεκρική σιγή (νεκρού ιχθύος) έχουν κυριέψει τον καταραμένο τούτο ιστοχώρο, τον γεμάτο ιστούς αραχνών και κόκαλα νεκρών ζώων που πέθαναν από την έλλειψη τροφής και αιρ-κοντίσιον.

Άφαντος ο δημιουργός του, μετατράπηκε σε θρυλική μορφή και αμφισβητείται η ύπαρξή του.

Οι λίγοι εναπομείναντες επισκέπτες πάνε κι έρχονται σα σκιές (για να μη πω σα σκιέρ) μες τα σκοτάδια του μακάβριου τόπου, συναντιούνται, μα δεν αντιλαμβάνονται ο ένας την ύπαρξη του άλλου, νιώθουν μόνοι, κι αυτό τους πληγώνει, κι αυτό τους πληγώνει...

Σε ένα ψηλό σημείο ανεβασμένη, η αδερφή μου κάθεται κει και με ανήσυχο μάτι με γυρεύει γύρω τριγύρω. Κάθε τόσο φωνάζει Βαγγέληη! Βαγγέληηη! κι η φωνή της δε δείχνει ανησυχία αλλά θυμό για μένα που την ξέχασα, που άργησα να πάω και το φαί τώρα κρυώνει.

Άλλη μια μέρα πέρασε, άλλη μια μέρα ήρθε, μα εκείνη επιμένει απαράλλαχτη όπως την πρώτη μέρα.

Σε μια στιγμή κάτι ακούγεται. Σα θρόισμα φύλλων, σαν τα σαγόνια του σκαθαριού, αλλά όχι ακριβώς. Κάτι κινείται. Πίσω από μιαν χορταριασμένη μεγάλη πέτρα κάτι προβάλει. Δυο δάχτυλα στην αρχή κι έπειτα πέντε τρίχες, ένα κούτελο, δυο φρεσκοξυπνημένα μάτια, μια μύτη αφύσικα μεγάλη... είναι ο Μπλόγκερ! Είναι ζωντανός! Γύρισε.

Αχχχ Αγάπες μου...

Αυτό το επιφώνημα μου έχει γίνει πια δεύτερη φύση. Δηλαδή φταίω γω με αυτά τα πράματα που κυκλοφορούνε; και δεν κάνει ακόμα και πολλή ζέστη να πεις ότι γι αυτό γδύνουνται. Άμα πάει Ιούλιος και Αύγουστος τι θα γίνει, μου λες;.. Θα σφαούμε. Εγώ τό 'χω πει, έπρεπε να μου απαγορέψουνε την κυκλοφορία μετά τις 9... Όχι μετά τις 9 το βράδυ ούτε μετά τις 9 το πρωί.. Μετά τις 9 Μαϊου εννοώ!!! Θα κάνω κανένα ομαδικό βιασμό μόνος μου στο τέλος.

Τέλος πάντων, και για να μπω στο ψητό, τα καλά (;) νέα είναι δύο. α) Aύριο θα εγκαινιαστεί το e-λεκτρονικό μας περιοδικόν ποικίλης ύλης και θα χαρούμε να σας δούμε να ταλαιπωριέστε διαβάζοντάς μας στο www.periodiko-akrovates.gr

β) Επιτέλους και μετά από επίμονες απαιτήσεις του κοινού οι στίχοι από τα τραγούδια ξεκίνησαν να διαρρέουν και διαδικτυακά στο νέο μου μπλογκ με τίτλο "Άπαντα Μαρούδα" http://apada-marouda.blogspot.com

Και εις άλλα με υγεία...

Μπλογκοπαίχνιδο

Το παιχνίδιον τούτο το εφηύρε η αξιαγάπητη και γλυκυτάτη αδερφή μου η Σαντρούλα. Πρέπει να φτιάξεις ένα τετράστιχο με τη χρησιμοποίηση των λέξεων Σοφία, παρεούλα, πρόθεση και σουπιά. Εγώ επειδή έχω και κάποιο όνομα στο πεντάγραμμο αλλά και είμαι και διχασμένη προσωπικότητα σκέφτηκα δυο τετράστιχα, ένα mainstream κι ένα μόνο για Ζακυθινούς. Όποιος έχει τη διάθεση να συμμετέχει είναι ευπρόσδεκτος. Δεν προσκαλώ κάποιον συγκεκριμένο γιατί δεν ξέρω πολλούς μπλόγκερ ούτε θέλω να επιφορτώσω τους λίγους που γνωρίζω. Όποιος τα καταφέρει μπορεί να τα στείλει στο sanmakom@in.gr για να σμίξουν με των υπόλοιπων παικτών.

Ιδού το mainstream:

Η Σοφία με τη Σούλα
κάνανε καλή παρεούλα
Μα η Σούλα ήταν σουπιά
κι είχε πρόθεση κακιά


Το Ζακυθινό που μού ρθε είναι λίγο πιο ενάντια στους κανόνες:

Και τση το 'πα τση Σοφίας
δίχως πρόθεση κακιά
"Πάρε ούλα τα παιδία
κι άιντε στο καλό σου πια"

Daddy is back in da house..!!

Και ναι λοιπόν! Ξανασερφάρω και πάλι και μάλιστα με την ιλιγγιώδη ταχύτητα του ΜΙΑΝΟΥ Mbps!!! Ποιος με πιάνει..
Συγγνώμη για την τοσοήμερη απομόνωση αλλά ήταν τουλάχιστον παραγωγική μιας και μπορώ να πω αισίως ότι διαθέτω τέσσαρα (4) νέα τραγουδάκια...! Επίσης το καλό είναι ότι η ηχογράφιση πλέον γένεται στο κινητό και έτσι όταν σας τα στείλω δε χρειάζεται να βλέπετε και τη φάτσα μου για να τα ακούσετε. Το μόνο που δυσκολεύομαι να τακτοποιήσω είναι να μην χρειάζεται να ακούτε και τη φωνή μου. Αν το καταφέρω κι αυτό η καριέρα μου θα πάρει την πάνω βόλτα. Προς το παρόν έχει πάει απλώς μια βόλτα.

Υ.Γ. ΠΡΟΣ ΑΔΕΡΦΗΝ ΝΕΦΕΛΗΝ: Σε ευχαριστώ για την πρόσκληση στο ωραίο μπλογκοπαίχνιδο που σκέφτηκες. Έστω και καθυστερημένα θα κάνω μια προσπάθεια να μη σε απογοητέψω. Πολύ καλή ιδέα.