Χωρίς τίτλο (ή Μια πορφυρή ανεμώνη σφαδάζει στον κουρνιαχτό)

του ανταποκριτή μας που σπάνια ανταποκρίνεται, Τζέησον Απτομπέβερλυ Χιλς

Καλοί μου φίλοι γεια σας και πάλι από τη μακρινή Βουργουνδία! Μακρινή για σας, μα τόσο κοντινή για μένα που σχεδόν την αγγίζω, ένα -ε- να κάμω την άρπαξα. Για αυτό σας λέγω τούτο και μετά θα σιωπήσω: "Ζωή χωρίς Θάνατο είναι σα γαλακτομπούρεκο χωρίς κρέμα, σαν άλογο χωρίς σέλα, σα γαϊδούρι ξεκαπίστρωτο, σα κουρέας χωρίς πελάτες, σαν πολλά δε μας τα 'πες; κλπ κλπ".

Μετά από αυτό βέβαια το μόνο τίμιο πράμα θα ήταν να σιωπήσω όπως σας το είχα ταμένο, αλλά προς στιγμήν ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ και κάτι άλλο μαζί σας. Αλλά να μείνει μεταξύ μας παρακαλώ, γιατί όποιος το πει αλλουνού θα τονε μάθω ποιος είναι και θα του βγάλω το αυτί τρίχα τρίχα. Συνεννοηθήκαμε;

Λοιπόν το σπουδαίο μυστικό είναι το εξής: Δεν ήτανε η χειρότερη όλων των εποχών η κυβέρνηση Σημίτη! Μάλιστα κύριέ μου. Και όμως. Τ' ακούς; Τ' ακούω να λες. Αλήθεια είναι. Και δεν το λέω μόνο γω. Όλοι το λένε. Κι ο Μπάμπης ο Σουγιάς, η Κατερίνα η Γόβα, ο Πέτρος ο Πέτρας, ο Αποστόλης ο Τσιμούχας, ο Γιάννης ο Τσιμπίδας, ο Μανώλης ο Κοτσίδας, η Λίτσα η Πασχαλίτσα, ο Πίκος Απίκος και πολλοί άλλοι... Αλλά είναι μυστικό, γι'αυτό, μόρτη, όπως είπαμε: τσιμουδιά. Γκέγκε;

Υ.Γ.: Πολύ διάβασμα. Τρέχω και δε φτάνω. Λες να τρέχω σε κυλιόμενο διάδρομο; Δηλαδής άμα κατέβω θα φτάσω; Αν είναι έτσι να κατέβω.